Pomnik Hahnemanna w Waszyngtonie, Wikipedia

Historia homeopatii

HahnemannHomeopatia opiera się na hipotezie Hipokratesa, że podobne leczy się podobnym (łac. similia similibus curantur), którą Samuel Hahnemann (1755-1843) zamienił na spójny system leczniczy.

Hahnemann był niemieckim lekarzem, farmaceutą, tłumaczem (znał 14 języków obcych).
Już w jego czasach leczono malarię za pomoca chininy. Chcąc sprawdzić założenie, że "podobne leczy się podobnym", Hahnemann przeprowadził na sobie pewien eksperyment.
Będąc zdrowym, zażywał przez kilka dni chininę. Szybko pojawiły się u niego typowe dla malarii objawy, które ustąpiły natychmiast po odstawieniu leku. Hahnemann zaczął następnie testować, przy jakim rozcieńczeniu leku, ustąpią objawy choroby, a terapia nie da skutków ubocznych. Odkrył w ten sposób, że nawet przy bardzo dużym rozcieńczeniu leki homeopatyczne mają bardzo silne działanie lecznicze, przy braku objawów niepożądanych.
Podczas epidemii tyfusu, która wybuchła w Lipsku w 1813 roku, Hahnemann leczył chorych podając im leki homeopatyczne i osiągnął lepsze rezultaty niż jego koledzy stosujący metody ówczesnej medycyny uniwersyteckiej. Ten fakt skłonił innych lekarzy do zapoznania się z metodami Hahnemanna, a homeopatia zyskała wówczas na popularności. Jego pacjentem został Goethe, a Hahnemann został wykładowcą na Uniwersytecie w Lipsku.
Pod koniec życia Hahnemann praktykował w Paryżu, a jego metoda szybko rozprzestrzeniła się na wszystkie kontynenty.

Homeopatia na świecie